بی خوابی

هر شب درونم انقلاب می کنم

دانه دانه دور می شوند

دانه دانه ته نشین می شوند

مثل خاکشیر

و زمان راکد می ماند

قضایا حل نمی شوند

این شب های بلند 

و این دست های کوتاه

کلافه می شوند

کنار اسکله ی تخت پهلو می گیرند

و تا طلوع، چشم ها

خیره نگاه می کنند

به افق های اتاق